W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w Polityce Cookies.
Ukryj komunikat


Skup się na własnych ambicjach

Opublikowano: 2012-07-22
Potrzeba samorealizacji.
Współczesność jest nastawiona na nieustanne zaspakajanie potrzeby samorealizacji.

Kult jednostki pozwala na poznawanie siebie i nieustanne rozwijanie się, poszerzanie własnych horyzontów i ograniczeń, a przede wszystkim skupienie na własnych ambicjach. W związku z tym, coraz popularniejsze stają się poradniki psychologiczne, które radzą, jak czuć się osobą spełnioną życiowo i szkolenia mające na celu dowartościowanie oraz pomoc w rozwoju osobistym.

Potrzeba samorealizacji jest potrzebą wyższego rzędu, znajdującą się na szczycie piramidy potrzeb Maslowa. Dotyczy ona potrzeb, które wynikają z prób dążenia jednostek do zajmowania się tym, do czego czują się stworzeni, czyli do zaspakajania ambicji. Samorealizacja to chęć nabywania wiedzy, pojmowania świata, poszerzania własnych horyzontów i doznawania sukcesów. Celem jest osiągnięcie satysfakcji z wykorzystania zdobytych umiejętności i wiedzy. Potrzeba samorealizacji jest najbardziej motywującą do działania, do pokonywania własnych ograniczeń, by poczuć się docenionym, wyjątkowym, a nawet wywyższonym. Co ciekawe, są to potrzeby, które nigdy nie zostaną w pełni zaspokojone, gdyż apetyt rośnie w miarę jedzenia. Przyczyną jest fakt, że ludzkie ambicje nie mają ograniczeń, a osiągając jedne cele, zaczynamy marzyć o kolejnych. Współcześnie mamy coraz więcej możliwości, by poszerzać swoje zainteresowania i ambicje. Możemy nieustannie próbować nowych działalności, uczyć się wielu rzeczy jednocześnie, by się rozwijać. Najważniejsza jest jednak pełna świadomość swoich pragnień i potrzeb, by móc przystąpić do próby ich realizowania, a w konsekwencji poczuć się w miarę spełnionym w danym zakresie.

Rozwój osobisty dla wielu jednostek staje się coraz ważniejszy, spychając na dalszy plan nawet potrzeby niższego rzędu. Współczesność umożliwia nam samorozwój bez względu na status społeczny, miejsce zamieszkania, czy otoczenie społeczne. Rozwijać się można właściwie wszędzie i co więcej, warto to robić. Należy jednak zachować umiar, gdyż przerost ambicji bywa niebezpieczny i może nas pozbawić zarówno sympatii bliskich osób, jak i doprowadzić do zatracenia się w niedoścignionych ideałach. Należy dążyć do ideału i perfekcji, jednak pamiętając, że nie są one w pełni osiągalne. Brzmi to paradoksalnie, ale potrzeba samorealizacji nigdy nie zostanie w pełni zaspokojona, więc podstawą jest zachowanie równowagi. Rozwijać się można na wiele sposobów, między innymi: nauka języków obcych, zdobywanie specjalistycznej wiedzy dzięki dostępowi do szerokiej gamy podręczników i Internetu, szkolenia i warsztaty zarówno zdalne jak i stacjonarne,  zdobywanie nowych umiejętności, praca nad sobą, czyli nieustanne doskonalenie charakteru.

Samorealizacja to dążenie do bycia tym, kim chcemy i jesteśmy w stanie być. Należy jednak zachować umiar i zdrowy rozsądek, by potrzeba samorealizacji nie stała się destrukcyjnym dążeniem do ideału, które nie ma końca. Należy odróżnić samorealizację od pseudo-samorealizacji. Samorealizacja występuje wówczas, gdy człowiek wykorzystuje swoje pasje i preferencje do poszerzania horyzontów i czynienia dobra. Natomiast potocznie, terminem pseudo-samorealizacja określa się sytuację, gdy jednostka dąży do budowania własnej pozycji i prestiżu społecznego kosztem innych ludzi. Należy pamiętać, że struktura człowieczeństwa kształtuje się w związku z współżyciem z innymi ludźmi.

Agnieszka Ziętek
(agnieszka.zietek@dlalejdis.pl)



Facebook
 

COUNT:32