Adopcja krok po kroku

Często, kiedy zastanawiamy się nad adopcją, rezygnujemy już na samym początku, bo boimy się, że nie damy rady stawić czoła wszystkim zawiłym formalnościom.  Aby nie rezygnować tak łatwo z marzeń o rodzicielstwie, podpowiadamy, co zrobić, by rozpocząć proces adopcji.

Czy się nadaję?
W teorii, rodzicem adopcyjnym może zostać każdy, kto pragnie ofiarować swoje serce i poświęcić życie, aby wychować dziecko. Jednak w praktyce nie wygląda to już tak prosto, gdyż kandydat na rodzica musi spełniać wiele warunków. O tym, czy dziecko zostanie zaadoptowane zdecyduje sąd rodzinny na podstawie oceny wydanej przez ośrodek adopcyjny. Procedura ta jest bardzo skomplikowana i pracochłonna, gdyż ma na celu uchronienie dziecka przed trafieniem w złe ręce lub narażeniem go na powrót do domu dziecka. Przede wszystkim największą szansę na adopcje mają młode i średnie wiekiem małżeństwa, które znajdują się w dobrej sytuacji materialnej, tak aby mogli zapewnić dziecku godziwe warunki zamieszkania, edukację oraz leczenie. Kandydaci na rodziców powinni się zgłosić do ośrodka adopcyjnego, gdzie zostaną poddani serii rozmów i testów. Tam będzie również brane pod uwagę jakie panują między nimi stosunki oraz czy są przygotowani na zostanie rodzicami. Sąd bierze pod uwagę również czy rodzice nie mają żadnych nałogów oraz czy różnica wieku między nimi i dzieckiem nie przekracza czterdziestu lat.

Ciąg dalszy procedury adopcyjnej
Jeżeli przebrniemy przez pierwszy etap, czyli zostanie stwierdzone, że nadajecie się na rodziców adopcyjnych oraz na przyjęcie dziecka do waszego domu, jesteście dopiero w połowie drogi. Kolejny krok to szkolenie, które minimalnie będzie trwało 35 godzin. Podczas niego rodzice wzmacniają swoją prawidłową motywację do adopcji, zapoznają się z procedurą prawną oraz z tym jakiej pomocy mogą oczekiwać. Uczą się także pomagać dziecku z problemami i zaburzeniami. Dopiero po serii szkoleń wydawana jest ostateczna decyzja i jeżeli jest ona pozytywna, zostaje już tylko zapoznanie się z dzieckiem. Oczywiście na początku jest ono tylko papierkowe. Dostajemy serię dokumentów dotyczących malca: opis wyglądu charakteru, a także opinie psychologa i lekarza. Dopiero później jest aranżowane spotkanie w komfortowych dla dziecka warunkach, czyli najczęściej w domu dziecka. Oczywiście, nie jest ono jednorazowe, gdyż rodzice regularnie muszą je odwiedzać, zapoznawać się z nim i bawić.

Dziecko w domu
Następnie odbywa się rozprawa sądowa, na której zostaje podjęta decyzja o zmianie miejsca pobytu dziecka. I dopiero po niej, można zabrać malca z ośrodka adopcyjnego. Wiadomo, że pierwsze chwile w domu, z dzieckiem, są bardzo ciężkie zarówno dla rodziców, jak i dla pociechy. Trzeba dać sobie wzajemnie czas na poznanie siebie i swoich nawyków.  Dziecko w tym czasie będzie wymagało wiele cierpliwości i zrozumienia. Wiele również będzie zależało od jego przeszłości i tego co przeżywał w poprzedniej rodzinie, dlatego więc nowi rodzice nie mogą dać się ponosić emocjom i muszą przystosować się do nowej sytuacji. Kiedy adoptuje się noworodka, wtedy również pojawia się dylemat etyczny: powiedzieć mu jak podrośnie, że jest adoptowane, czy trzymać to w tajemnicy? Nowi rodzice powinni także pamiętać, że istnieją stworzone specjalnie dla nich grupy wsparcia, gdzie będą mogli poznać ludzi z podobnymi problemami i dylematami. Tam z pewnością otrzymają wsparcie i porady ludzi, którzy przeżywają to, co oni.

Justyna Lutecka
(justyna.lutecka@dlalejdis.pl)

^{Fot. sxc.hu}